در فهرست ریسک‌هایی که شرکت‌ها در گزارش سالانه فهرست می‌کنند، از نوسان ارز تا تغییر مقررات همه هست؛ اما خطرناک‌ترین بلاتکلیفی معمولاً جایی است که کمتر اسمش برده می‌شود: روزی که مدیرعامل کنار می‌رود. تاریخ بازار پر است از شرکت‌هایی که با اعلام یک استعفا، شمار قابل‌توجهی از ارزش خود را در چند روز از دست دادند؛ و پر است از شرکت‌هایی که گذار رهبری را آن‌قدر بی‌صدا و روان مدیریت کردند که بازار حتی نفهمید چه اتفاقی افتاده است. تفاوت این دو گروه، شانس نیست؛ برنامه است.
چرا این ریسک دیده نمی‌شود
دلایل روانی روشن است. گفت‌وگو درباره رفتن مدیرعامل، در حضور خود او، برای هیئت‌مدیره ناخوشایند است؛ انگار دارد درباره مرگ صحبت می‌کند. مدیرعامل بنیان‌گذار یا رهبر طولانی هم اغلب باور ندارد زمان او تمام شده. نتیجه، تعویق بی‌پایان است؛ جلسه بعد از جلسه. اما گذار برنامه‌ریزی‌شده زمان می‌برد: شناخت نامزدها، پرورش داخلی‌ها، آماده‌سازی بازار. وقتی این زمان از دست برود، شرکت در روز حادثه دست‌خالی می‌ایستد و مجبور می‌شود در فشار، از میان گزینه‌های اندک انتخاب کند؛ بدترین حالتِ ممکن برای یک تصمیم این‌چنین سرنوشت‌ساز.
برنامه‌دارها چه می‌کنند
شرکت‌های رسا در این کار سه ویژگی مشترک دارند. نخست، فرایند دائمی نه پروژه‌ای؛ جانشینی، بحث همیشگی کمیته نامزدگیری است، نه پروژه‌ای که با بحران شروع شود. دوم، دو مسیر موازی: پرورش نامزدهای داخلی در معرض تصمیم‌های واقعی، همراه با شناخت دقیق گزینه‌های بیرونی؛ تا در روز گذار، انتخاب میان آماده‌ها باشد نه جست‌وجوی شتاب‌زده. سوم، شفافیت سنجیده با بازار: بازار از وجود برنامه خبر دارد بدون آنکه اسم و زمان لو برود؛ همین اطمینان، ضربه‌ی خبر استعفا را نرم می‌کند.
بازار به چه نشانه‌ای نگاه می‌کند
سرمایهگذاران حرفه‌ای در گزارش‌های سالانه چند نشانه را رصد می‌کنند. آیا سازوکار جانشینی موقت تعریف شده؟ چه کسی در سکوت معاون اول محسوب می‌شود؟ مدیرعامل در بیانیه‌هایش از مسیر چندساله حرف می‌زند یا از میراث؟ سن و سابقه اعضای کلیدی هیئت‌مدیره چقدر است؟ شرکت‌هایی که به این پرسش‌ها پاسخ روشن دارند، در روز گذار کمتر می‌لرزند. برعکس، شرکتِ تک‌نفره که همه تصمیم‌ها و روابط کلیدی به یک نفر گره خورده، پرریسک‌ترین حالت است؛ حتی اگر همین حالا در اوج عملکرد باشد.
هزینه پنهان بلاتکلیفی
آسیب بی‌برنامگی فقط روز اعلام نیست. دوره‌های طولانی بلاتکلیفی، خون سازمان را آرام‌آرام می‌برد: مدیران توانمند که خود را شایسته می‌دانند، در اولین فرصت بروند؛ پروژه‌های بلندمدت نیمه‌کاره می‌مانند چون تصمیم‌گیرنده بعدی معلوم نیست؛ و شرکای بیرونی قراردادهای بزرگ را به تعویق می‌اندازند تا گرد و خاک بنشیند. این هزینه‌ها در هیچ صورت مالی خط جدا دیده نمی‌شوند، اما در نرخ ترک مدیران و تأخیر پروژه‌ها کاملاً لمس می‌شوند. به همین دلیل، ناظران حکمرانی، کیفیت برنامه جانشینی را معیار بلوغ هیئت‌مدیره می‌دانند.
چه چیزی را باید رصد کرد
برای سرمایه‌گذار، چهار چیز ارزش رصد دارد. نخست، بیانیه‌های حکمرانی و وجود کمیته نامزدگیری فعال؛ نام آن در گزارش سالانه هست یا نیست؟ دوم، حرکت مدیران میانی؛ جایی که رشد استعدادها متوقف شود، زنگ خطری برای فرهنگ سازمان است. سوم، سناریوی انتقال قدرت در شرکت‌های بنیان‌گذارمحور؛ حساس‌ترین نوع گذار، جدایی بنیان‌گذار پس از دهه‌ها استوارگی است. چهارم، واکنش بازار به خبرهای نیمه‌بند؛ شنیده‌های درباره سلامت یا ماندن مدیرعامل، پیش‌نمایش رفتار سهام در روز واقعی است. در نهایت، جانشینی خوب مثل بیمه‌نامه است؛ وقتی هست خبری نیست و وقتی نیست، همه متوجه می‌شوند چقدر گران تمام می‌شود.
دیدگاه‌ها(0)
نظر خود را با ما به اشتراک بگذارید. دیدگاه‌ها بازبینی می‌شوند و درج لینک مجاز نیست.
هنوز دیدگاهی ثبت نشده است. اولین نفر باشید.
افزودن دیدگاه