اوروپا به منابع معدنی اوکراین و بالکان روی آورد

به گزارش TradePulse،

اروپا اغلب در مورد مواد اولیه حیاتی به گونه‌ای بحث می‌کند که گویی فاصله جغرافیایی مشکل اصلی است. لیتیوم از آمریکای جنوبی یا استرالیا می‌آید. کبالت از جمهوری دموکراتیک کنگو می‌آید. نادرها در چین پردازش می‌شوند. پاسخ آشکار به نظر می‌رسد یافتن تأمین‌کنندگان جایگزین در سایر نقاط جهان باشد. اما بخشی از آینده مواد اولیه اروپا می‌تواند بسیار نزدیک‌تر باشد. اوکراین و بالکان غربی ذخایر مواد اولیه مورد نیاز برای باتری‌ها، شبکه‌های برق، توربین‌های بادی، خودروهای برقی، نیمه‌هادی‌ها و تجهیزات دفاعی را در خود جای داده‌اند.

اوکراین دارای گرافیت، تیتانیوم، منگنز، لیتیوم و پتانسیل معدنی دیگری است. صربستان مس، بورات و لیتیوم دارد. بوسنی و هرزگوین، مقدونیه شمالی و آلبانی ترکیبی از بوکسایت، آلومینیوم، کبالت، مس، نیکل، آنتیموان و منگنز را در خود جای داده‌اند. این منابع می‌توانند امنیت اقتصادی اروپا را تقویت کنند در حالی که هدف گسترش اتحادیه اروپا را صنعتی می‌کنند. اما فقط اگر اروپا چیزی را که ارائه می‌دهد درک کند.

اگر رابطه شامل استخراج سنگ معدن در کشورهای نامزد باشد، آن را در جای دیگر پردازش کرده و جوامع محلی را با ریسک‌های زیست‌محیطی تنها بگذارد، اروپا مدل وابستگی را که ادعا دارد از آن فرار می‌کند، بازتولید خواهد کرد. فرصت واقعی یک مستعمره معدنی اروپایی در مرزهای بلوک نیست. بلکه یک سیستم مواد اولیه و تولیدی گسترده اروپایی است.

ضعف اروپا زیرزمینی نیست

قانون مواد اولیه حیاتی اتحادیه اروپا اهداف بلندپروازانه‌ای برای سال 2030 تعیین کرده است: 10 درصد از مصرف سالانه مواد استراتژیک را داخل اتحادیه اروپا استخراج کنید، 40 درصد را پردازش کرده و 25 درصد را از طریق بازیافت به دست آورید. همچنین هدف دارد از بیش از 65 درصد هر ماده خام استراتژیک از یک کشور غیراتحادیه اروپا جلوگیری کند.

پیشرفت ضعیف باقی مانده است. اوایل سال 2026، دیوان محاسبات اروپا نتیجه گرفت که تلاش‌های متنوع‌سازی هنوز نتیجه ملموسی نداشته است. 10 مورد از 26 ماده مورد نیاز برای گذار انرژی اصلاً بازیافت نشده بودند، در حالی که هفت مورد دیگر نرخ بازیافت تنها 1-5 درصدی داشتند.

مهم‌ترین آسیب‌پذیری همیشه معدن نیست. چین بر اساس برآورد، 81 درصد از ظرفیت پردازش مواد معدنی حیاتی جهان را در اختیار دارد. بنابراین می‌تواند زنجیره تأمین را حتی زمانی که سنگ معدن استرالیا، آفریقا یا آمریکای لاتین می‌آید، تسلط کند. اروپا می‌تواند معادن جدیدی را باز کند و همچنان مواد را وارد زنجیره‌ای که در جای دیگر کنترل می‌شود کند.

این است که چرا ذخایر مجاور اهمیت متفاوتی دارند. آن‌ها به اندازه کافی نزدیک هستند تا با حمل‌ونقل، خوشه‌های صنعتی، قوانین زیست‌محیطی و بازارهای سرمایه اروپا یکپارچه شوند. آن‌ها می‌توانند از اکتشاف زمین‌شناسی و استخراج تا تصفیه، مواد کاتدی، آهنربا، سلول‌های باتری، خودروهای برقی و بازیافت را پشتیبانی کنند.

اوکراین پتانسیل، نه تأمین آماده را ارائه می‌دهد

اوکراین اغلب به عنوان یک گنج معدنی توصیف می‌شود. دولت کشور ادعا می‌کند که ذخایر 22 مورد از 34 ماده‌ای که توسط اتحادیه اروپا به عنوان مواد حیاتی طبقه‌بندی شده‌اند را در خود جای داده است. مؤسسه امنیت اتحادیه اروپا به ویژه بر گرافیت، تیتانیوم و منگنز تأکید دارد، همراه با لیتیوم، کبالت، نیکل، منیزیم، باریت و عناصر نادر.

این ادعاها نیاز به احتیاط دارد. یک پدیده زمین‌شناسی با ذخایر اقتصادی قابل استخراج یکسان نیست. بخشی از داده‌های زمین‌شناسی اوکراین قدیمی است، پروژه‌ها به اکتشاف و زیرساخت گسترده نیاز دارند و جنگ تأمین مالی، بیمه و ساخت‌وساز را به طور استثنایی دشوار می‌کند.

اشغال محدودیت دیگری اضافه می‌کند. برآورد‌های اوکراینی که توسط رویترز نقل شده است نشان می‌دهد که حدود 40 درصد منابع فلزی کشور در قلمرو روسی اشغال شده قرار دارد. برخی ذخایر لیتیوم و منگنز غیرقابل دسترس هستند و زیرساخت آسیب دیده است.

اوکراین بنابراین یک جایگزین فوری برای تأمین چینی نیست. این یک فرصت بلندمدت بازسازی و یکپارچه‌سازی است.

صربستان نشان می‌دهد چرا مشروعیت یک دارایی مواد است

بالکان غربی یک آزمون نزدیک‌تر ارائه می‌دهند. ذخیره جادار صربستان می‌تواند سالانه حدود ۵۸,۰۰۰ تن کربنات لیتیوم با کیفیت باتری تولید کند - که به طور بالقوه کافی برای حدود یک میلیون خودروی برقی باشد. بر اساس برآورد‌های قبلی پروژه. کمیسیون اروپا پروژه جادار را به عنوان یک پروژه استراتژیک خارج از اتحادیه اروپا به رسمیت شناخته است و بروکسل یک مشارکت با صربستان را که شامل مواد اولیه، باتری‌ها و خودروهای برقی است، امضا کرده است.

بر روی کاغذ، این دقیقاً پروژه‌ای است که اروپا به آن نیاز دارد. در عمل، جادار باعث تظاهرات جمعی در مورد آب، کشاورزی، ریسک زیست‌محیطی، مشورت و اعتماد به نهادهای صربی شده است. مسئله صرفاً این نیست که آیا لیتیوم می‌تواند در محدودیت‌های فنی استخراج شود. این است که آیا شهروندان معتقدند که مقامات نظارت بر این محدودیت‌ها را اجرا خواهند کرد و آیا مزایای اقتصادی محلی ریسک‌ها را توجیه می‌کند.

اینجاست که سیاست مواد اولیه با سیاست گسترش ملاقات می‌کند. اگر بروکسل به دلیل دسترسی سریع به لیتیوم به نهادهای ضعیف بی‌توجهی کند، استانداردهای زیست‌محیطی و حاکمیت قانونی را تضعیف می‌کند که گسترش اتحادیه اروپا باید ترویج کند. همچنین باعث می‌شود تصور شود که اروپا هنگام نیاز به منابع از نامزدها، یک استاندارد داخل اتحادیه را اعمال می‌کند.

این استراتژیک خودکشنده است. یک پروژه بدون مشروعیت عمومی با تأخیر، دعاوی قضایی، بازگشت‌های سیاسی و در صورت لزوم لغو مواجه می‌شود. حفاظت از محیط زیست، شفافیت و مشارکت جامعه موانعی نیست که به امنیت تأمین اضافه می‌شود. بخشی از تأمین سرمایه‌گذارپذیر و پایدار است.

گسترش باید به سمت بالادست زنجیره ارزش حرکت کند

قوی‌ترین پیشنهاد اروپا ساده است: منابع باید همگرایی صنعتی را پشتیبانی کنند، نه فقط صادرات.

کشورهای نامزد نباید وعده داده شوند که هر تن سنگ معدن به باتری یا توربین بادی محلی تبدیل خواهد شد. هر مرحله پردازش در هر مکان اقتصادی پایدار نیست. اما تأمین مالی اتحادیه اروپا و دسترسی به بازار می‌تواند اطمینان حاصل کند که سهم معناداری از تصفیه، تولید پیش‌ساز، اجزا، مهندسی، تحقیق و توسعه و بازیافت در منطقه باقی می‌ماند.

وضعیت پروژه استراتژیک بنابراین باید با شرایط و مزایای هر دو طرف همراه باشد: قوانین زیست‌محیطی و کار اتحادیه اروپا، مالکیت و قراردادهای شفاف، نظارت مستقل، درآمد محلی، توسعه نیروی کار و برنامه‌های معتبر برای سرمایه‌گذاری در پایین‌دست.

اروپا همچنین می‌تواند از تعهدات خرید پیش‌دستانه، تضمین‌های بانک سرمایه‌گذاری اروپا و قراردادهای مواد اولیه استراتژیک برای پروژه‌ها تأمین مالی کند. داده‌های زمین‌شناسی مشترک و مجوزهای سریع‌تر می‌تواند ریسک را بدون حذف نظارت کاهش دهد. زیرساخت‌های مرزی می‌تواند معادن و فرآوری‌ها را به خوشه‌های تولیدی اروپای مرکزی متصل کند.

این یک روایت اقتصادی عملی برای گسترش می‌دهد. بالکان غربی و اوکراین فقط نباید منتظر پذیرش سیاسی باشند در حالی که کارگران و کالاهای خام صادر می‌کنند. به تدریج وارد سیستم صنعتی می‌شوند که قرار است به آن بپیوندند.

استقلال استراتژیک با وابستگی متقابل آغاز می‌شود

اروپا هرگز نمی‌تواند هر ماده حیاتی را به صورت داخلی به دست آورد و نباید تلاش کند. مشارکت‌های متنوع شده با آفریقا، استرالیا، کانادا، آمریکای لاتین و سایر کشورها همچنان ضروری خواهد بود. بازیافت و جایگزینی مواد باید تقاضای اولیه را کاهش دهد.

اوکراین و بالکان غربی یک راه‌حل کامل نیستند. ذخایر آن‌ها سال‌ها طول می‌کشد تا تأیید و توسعه یابند، برخی پروژه‌ها غیراقتصادی خواهند بود و برخی نباید به دلیل هزینه زیست‌محیطی یا اجتماعی بسیار بالا پیش بروند.

اما مناطق چیزی را تأمین‌کنندگان کالاهای خام دور از دسترس نمی‌توانند: امکان ترکیب امنیت تأمین با یکپارچه‌سازی اروپا.

در صورت مدیریت ضعیف، مواد اولیه حیاتی گسترش اروپا را مانند استخراج با پرچم اتحادیه اروپا نشان می‌دهد. در صورت مدیریت خوب، می‌توانند زیرساخت، صنعت و اصلاح نهادی را تأمین مالی کنند در حالی که زنجیره تأمینی را که اروپا به همراه اعضای آینده خود کنترل می‌کند، بسازند.

آینده مواد اولیه اروپا ممکن است واقعاً در کنار آن باشد. سوال این است که آیا اروپا فقط مواد معدنی را می‌خواهد - یا همسایگان را نیز می‌خواهد.

منبع: rss.app