چالش نهایی رسیدن به هدف تورم: چرا مسیر پایانی نابرابر است؟

بانک‌های مرکزی در سراسر جهان با چالشی مداوم روبرو هستند: طی کردن مسیر نهایی کاهش تورم. در حالی که پیشرفت اولیه به سمت ثبات قیمت اغلب به‌سرعت حاصل می‌شود، مرحله پایین رساندن تورم به سطح هدف، از نظر تاریخی، بسیار سخت و مقاوم نشان داده شده است. این پدیده، به‌ویژه در چرخه اقتصادی کنونی که توسط اختلالات منحصربه‌فرد پاندمی شکل گرفته است، پررنگ‌تر است. مرحله پایانی کاهش تورم، یک پازل پیچیده برای سیاست‌گذاران ایجاد می‌کند، زیرا مدل‌های اقتصادی سنتی اغلب در درک ظرافت‌های این مرحله انتقالی دچار مشکل می‌شوند.

الگوهای تاریخی کاهش تورم از نظر تاریخی، فرآیندهای کاهش تورم یک الگو را دنبال می‌کنند که در آن، کاهش‌های اولیه نرخ تورم به‌راحتی حاصل می‌شوند، اما گام‌های پایانی برای رسیدن به سطوح هدف بسیار دشوارتر است. مراحل اولیه اغلب از پاسخ‌های سیاستی سریع، انتظارات تورمی تثبیت‌شده و حذف محدودیت‌های عرضه واضح بهره‌مند می‌شوند. با این حال، هنگامی که اقتصادها به سمت اهداف تورمی خود حرکت می‌کنند، پیشرفت به‌طور چشمگیری کند می‌شود. این مشکل «مایل آخر» در چندین دهه و محیط‌های اقتصادی مختلف مشاهده شده است که نشان می‌دهد این پدیده صرفاً یک پدیده موقتی نیست، بلکه یک ویژگی ساختاری فرآیند کاهش تورم محسوب می‌شود.

تأثیر منحصربه‌فرد پاندمی چرخه پاندمی، پیچیدگی‌های جدیدی را به سفر کاهش تورم افزوده است. شوک اقتصادی اولیه مانند هیچ‌چیز در تاریخ اخیر نبود و اختلالات بی‌سابقه در زنجیره تأمین، تحریک مالی گسترده و تغییرات سریع در رفتار مصرف‌کننده را ایجاد کرد. این عوامل، روابط اقتصادی سنتی را تغییر داده و برای بانک‌های مرکزی دشوارتر می‌کند که بر اساس سابقه تاریقی عمل کنند. پیامدهای پاندمی، میراثی از فشارهای قیمت مداوم در برخی بخش‌ها به‌جا گذاشته است که در برابر درمان‌های سیاستی معمول مقاومت می‌کنند.

دینامیک‌های چسبندگی تورم چندین عامل در چسبندگی تورم در مراحل پایینی آن نقش دارند. بازارهای کار اغلب حتی پس از کلیک شدن تورم کلی، همچنان منقبض باقی می‌مانند و کارکنان قدرت چانه‌زنی خود را حفظ می‌کنند. تورم بخش خدمات تمایل به ماندگاری بیشتری نسبت به تورم کالاها دارد، زیرا کمتر تحت تأثیر زنجیره تأمین جهانی است و بیشتر تحت تأثیر دینامیک‌های حقوقی داخلی قرار می‌گیرد. علاوه بر این، انتظارات تورمی اگر فرآیند کاهش تورم بیش از حد طول بکشد، می‌تواند از حالت تثبیت‌شده خارج شود و یک چرخه خودتقویت‌کننده ایجاد کند که پیشرفت بیشتر را دشوارتر می‌سازد.

چالش‌های سیاستی در مسیر پایانی هنگامی که بانک‌های مرکزی به سمت اهداف تورمی خود حرکت می‌کنند، با تعادل‌های ظریفی روبرو هستند. سیاست‌گذاری تهاجمی برای رسیدن به اهداف نهایی، ریسک عبور از هدف و ایجاد آسیب‌های اقتصادی غیرضروری را به همراه دارد. در همین حال، حفاظت از سیاست‌های تسهیل‌گرانه برای مدت طولانی، ریسک تثبیت دائمی تورم را دارد. چالش ارتباطی به‌ویژه حیاتی است، زیرا بازارها و عموم مردم باید سیگنال‌ها را در مورد زمانی که کار «کافی» تمام شده در مقابل زمانی که اقدام بیشتری مورد نیاز است، تفسیر کنند. این عدم قطعیت می‌تواند خود به خود به نوسانات اقتصادی کمک کند.

مسیر آینده ناوبری در مسیر نهایی کاهش تورم، نیاز به تنظیم دقیق ابزارهای سیاستی و ارتباطات شفاف دارد. بانک‌های مرکزی ممکن است لازم است سرعت کاهش تورم را در برخی بخش‌ها بپذیرند در حالی که بر ثبات قیمت گسترده‌تر تمرکز می‌کنند. تحلیل داده‌های تقویت‌شده و انعطاف‌پذیری در چارچوب‌های سیاستی حیاتی خواهد بود، زیرا مدل‌های سنتی ممکن است در این محیط بی‌سابقه، راهنمای قابل‌اطمینان کمتری ارائه دهند. هدف فقط رسیدن به هدف عددی نیست، بلکه اطمینان از اینکه ثبات قیمت پایدار و در سراسر اقتصاد گسترده است.

چه چیزی را باید رصد کرد بازارها باید به‌طور دقیق به شاخص‌های بازار کار، به‌ویژه رشد حقوق در بخش‌های خدمات توجه کنند. رفتار انتظارات تورمی حیاتی خواهد بود، زیرا هر نشانه خارج شدن از حالت تثبیت‌شده می‌تواند منجر به پاسخ‌های قوی‌تر سیاستی شود. علاوه بر این، رصد توسعه‌های زنجیره تأمین جهانی و روند قیمت کالاها، زمینه مهمی برای مراحل پایانی کاهش تورم فراهم خواهد کرد. مسیر پایداری قیمت همیشه مستقیم نیست و مایل آخر اغلب سخت‌ترین بخش سفر است.